„Wspomniany Już układ z 1868 rokii;
— Jest ich wielu.
— Nie spotkałem dotąd żadnego, poza tobą.
— Po cóż mieliby ci się pokazywać
— Istotnie — zawstydził się Karol. — To byłoby bardzo niemądre z ich strony. I tak nakazali wam wodzowie
— TatankaYotanka...
— Ten, od którego dostałem wampum
— Ten sam.
— Czemu takie dziwne nosi imię Siedzący Byk
— Posłuchaj kiedy był jeszcze małym chłopcem, Odjibwayowie napadli na jego rodzinną wieś i zabili ojca, Skaczącego Bawołu. Wtedy chłopiec otrzymał od wioskowego czarownika imię Hakada, co w waszym języku oznacza Ostatni Godny Pożałowania, był bowiem jedynym synem Skaczącego Bawołu. Czarodziej wioskowy o imieniu Wambliluta (co w waszym języku oznacza Czerwony Orzeł) postanowił zająć się wychowaniem Hakada, był bowiem bliskim krewnym jego matki. Gdy nadszedł czas próby, Czerwony Orzeł wraz ze swym synem Iteomagazu (co w języku bladych twarzy tłumaczy się Deszczowa Twarz) i z Hakada wsiedli na mustangi i pojechali ku Górom Skalistym. Posuwali się wzdłuż brzegów wielkiej rzeki, która zwie się Missouri, a gdy dotarli pewnego dnia do serca gór, poczynało już mrocznieć.
Trafili do zielonej doliny, gdzie rosły trawy, kwiaty i rzadkie drzewa. Stąd Hakada miał iść na dalszą, już samotną wędrówkę, na którą wyrusza każdy młodzieniec naszego narodu, zanim zostanie wojownikiem. Miał spędzać czas na rozmyślaniach i doświadczać swej samodzielności. I mieć ucho czujne, a oczy orle, aby móc widzieć dobre duchy wskazujące mu drogę i unikać złych duchów ziemi wiodących do zguby. Howgh!“(11)