„Niebywałe, pomyślał autor i znowu ni to westchnął, ni to powstrzymał w sobie okrzyk zdumienia.
Ale jak się okazało, nie tylko on znał niemal na pamięć Zwycięstwo Conrada.
Nie był bowiem jedynym gościem w tym ogródku restauracyjnym — na tej egzotycznej fotografii, umieszczonej ni stąd, ni zowąd w albumie warszawskich zdjęć.
Gdy się odwrócił, zauważył, że pod drzewem rosnącym tuż koło wejścia do restauracji siedzi jakiś pan w panamie. Właśnie w panamie! I to o rondzie opuszczonym ze wszystkich stron w dół, w sposób cudzoziemski i praktykowany tylko w filmach, których akcja rozgrywała się w gorących krajach. Nie dość na tym. Nieznajomy W panamie siedział na ogrodowym składanym krzesełku, położywszy nogi na krzesełko sąsiednie — też w sposób praktykowany raczej przez obcokrajowców. Był w tak jasnym popielatym ubraniu, że prawie w bieli. Na stoliku przed nim stało kilka butelek i szklanka. Zielonkawe plamy — cienie liści — migały na obrusie.
Autor to musi zaznaczyć, że był zawsze człowiekiem nie skorym do zawierania przygodnych znajomości. Autor przypuszcza, że to te niezwykłe okoliczności, jakiś pozawarszawski urok otoczenia — sprawiły, że odstąpił od tych swoich zasad. Zamiast usiąść samotnie w innym kącie ogródka, wybrał sobie miejsce przy stoliku w pobliżu nieznajomego, oparłszy krzesełko o gruby pień drzewa. Przeto, również jak i nieznajomy, pogrążył się z ulgą w zielonkawy, drgający półcień.“(5)