„Jedna z małych i niezbyt utalentowanych sióstr Maloney stała przy drzwiach i z różowej patery na owoce rozdawała gościom programy.
W dniu koncertu nadchodziły koszyki pełne gladiolusów lub goździków, przeznaczone dla każdej z występujących dziewcząt. Pochodziły z Vicksburga, z kwiaciarni przyjaciół Loomisów, i przez cały dzień stały w wypełnionych wqdą wiadrach na cienistej werandzie panny Snowdie. W odpowiednim momencie, a więc po każdym ceremonialnym ukłonie kolejnej uczennicy, pojawiała się panna Eckhart i wręczała jej kwiaty. Uczennica miała stać z kwiatami dokładnie przez trzy sekundy, co wymagało wielu prób, w czasie których rolę kwiatów odgrywała czarna, jedwabna parasolka panny Eckhart. Po trzech sekundach uczennica oddawała kosz z kwiatami nauczycielce, która z kolei ustawiała je półkolem, koszyk przy koszyku. Jedna tylko Jinny Stark, która co rokuotrzymywała bukiet fiołków parmeńskich, ułożony w kształt serca okelonego zielonymi liśćmi, absolutnie odmawiała rozstania się z nimi. Nie było rady, należało jej ustąpić. — Eeeee — mamrotała tylko i przez te wszystkie lata ani razu nie oddała swoich fiołków, co oczywiście szalenie psuło ogólny efekt.“(7)