„indywidualnie określonego, punktu bifurkacyjnego na termodynamicznej gałęzi życia (dosłownie, to gałąź ta jest skończonym zbiorem stanów, w których dany człowiek może żyć i funkcjonować)! Poza tym punktem jest śmierć, czyli gwałtowne osiągnięcie równowagi termodynamicznej z otoczeniem, tzn. zrównanie np. temperatury, wilgotności lub ciśnienia parcjalnego swej masy ze światem nieożywionym. Jak wiemy, oprócz śmierci w stanach dalekich od równowagi mogą się zdarzyć samoorganizujące się struktury dysypatywne. Człowiek jako całość może w ten sposób zmieniać swoją osobowość, jeśli stan ten dotyczy wyłącznie procesów psychicznych ilub emocjonalnych (patrz rozdz. IV, E). Z punktu widzenia energetycznego nie może zmienić budowy całego ciała, jak to się dzieje u jednokomórkowców.
Tak więc, organizm jako całość, w stanie odpowiadającym jego punktowi bifurkacyjnemu nie ma już alternatywy dla śmierci bez czynnej pomocy medycznej. Na tym przede wszystkim polega potęga i autorytet medycyny, a zwłaszcza lekarzy.
Zupełnie odmiennie przedstawia się sytuacja struktur wewnętrznych (mikroukładów) organizmu, które pozostając wzajemnie w równowadze dynamicznej tworzą określony stan ustroju, zapewniają jego zdrowie. Każdy mikroukład — poczynając od struktur subkomórkowych a na tkankach kończąc — posiada z kolei swój stan wewnętrzny umożliwiający jego istnienie oraz zdolność ilub wykonywanie pracy zewnętrznej. Zaburzenie jego stanu zależy od równowagi z najbliższym biologicznym otoczeniem i do takiej biologicznej równowagi odnoszą się stany bliskie i dalekie od niej. Trzeba z naciskiem podkreślić, że zarówno rozpatrywany układ, jak i jego otoczenie ze swej biologicznej istoty znajdują się równocześnie w stanach dalekich od równowagi ze środowiskiem (otoczeniem) — tak samo, jak organizm jako całość. Ale my rozpatrujemy stany równowagowe i nierównowagowe wewnątrz organizmu, czyli między jego częściami składowymi (mikroukładami).“(6)