„— Przeciwnie, wyprosiła sobie muzykę. Nie mogę powiedzieć, by wzbroniła grać dla innych gości, ale gdy pianista Selmer Eyde kazał ją zapytać, czy nie pragnęłaby usłyszeć specjalnego rodzaju muzyki, naprzykład utwory owego arystokraty i Anglika Sulliwana, odparła, że wcale nie życzy sobie muzyki. Jeśli o to chodzi, nie ma tu Selmer Eyde nic więcej do czynienia, zakończył doktór. Tenże Eyde wałęsał się i był bardzo niezadowolony, aczkolwiek mieszka tu za pół ceny.
— Według mego zdania, — rzekł adwokat, — Eyde jest tu bardzo pożytecznym. Ubiegliśmy inne sanatorja i pod tym względem, że mamy stałą muzykę dla gości. Czy nie jest to i zdanie pańskie
—Owszem, —odpowiedział doktór i przytaknął mu. — Po to on tu jest.
Adwokat Robertsen wyciągnął nogi przed siebie i rzekł — Ja nawet uczyniłem reklamę z naszej stałej muzyki. Ukaże się w gazetach jednego z najbliższych dni.
Doktór uśmiechnął się, potrząsnął głową i dał wyraz swemu podziwowi. A adwokat bardziej rósł jeszcze — Uczynimy z Torahuzy elegancką miejscowość i doskonałą miejscowość, interesujące to zaprowadzać w niej nowe urządzenia. Nieprawdaż, człowiek odczuwa zadowolenie, widząc postęp i rozwój swej pracy Ja obejmuję czynność praktyczną, pan — naukę. Wszystko pójdzie dobrze z pewnością!“(14)