„— Co się z panią dzieje, Mary — spytałem wystraszony.
—Ze mną Co Właśnie to proszę mi wytłumaczyć! Głos jej przeszedł w krzyk, szeroko otwarte oczy
błyszczały.
— No! Oblicza pan! Czemu pan milczy! Omylił się pan... Profesor Cavy ma rację... On zawsze ma rację... Obliczenie prawidłowe!
Poczułem, że strach ściska mi serce.
—Mary, pani jest niedobrze, proszę się uspokoić!
— Ha! — wykrzyknęła Mary. — Niedobrze Dobrze! Doskonale!
Zachwiała się i na wznak upadła w śnieg.
Rzuciłem się ku niej, lecz czyjaś mocna ręka odepchnęła mnie. Odwróciwszy się, zobaczyłem profesora. Oczy jego wyrażały nieukrywaną wściekłość.
— Proszę odejść! — zasyczał biorąc dziewczynę na ręce. — Proszę odejść!
Rzuciwszy na mnie raz jeszcze pełne furii spojrzenie, znikł ze swoim ciężarem w drzwiach domu.
Takim go jeszcze nigdy nie widziałem. Stałem oszołomiony. Przyszedłszy wreszcie do siebie, powlokłem się do domu. Wszystko jest teraz zrozumiałe. To, czego się niejasno domyślałem, znalazło potwierdzenie. Profesor kocha Mary. Ale nic z tego! Zobaczymy jeszcze, panie Cavy, kto zwyciężył
U progu wielkiej tajtHiicy
2 0 lutego. Cavy stwarza pozory, że między nami nic nie zaszło. Jest szczególnie uprzejmy, lecz ja wiem dobrze, co myśli. Rywal. Mam rywala. Nie, szanowny profesorze, jest pan zbyt pewny siebie! Pan sądzi, że pański autorytet, wpływ na otoczenie, zapewnią panu sukces, utorują drogę do wykonania niecnych zamiarów Myli się pan! Jak ja go nienawidzę! Ledwie znoszę jego obecność. Doświadczony obłudnik widzi to, lecz ani trochę się tym nie przejmuje. Co robić Nagadać impertynencji Wyjechać A Mary Co się z nią stanie Nie, nie jestem zdolny do pozostawienia jej tu samej, nawet na krótki czas. Trzeba szukać .innego wyjścia. Może by tak napisać do Stokesa Ale przecież prawie go nie znam... Czy to nie popsuje sprawy Nie, ten pomysł odpada. Ale cóż pozostaje Uciekać Namówić Mary Trudne, szczególnie trudne zadanie, jeśli wziąć pod uwagę osobliwy charakter dziewczyny, jej ślepą zależność od woli profesora. A równocześnie to jedyne wyjście. Postanowione! Będę ostrożny. Będę tak samo obłudny, jak profesor. Od dzisiaj powinienem obliczać każdy mój krok, uśpić wszelkie podejrzenia Cavyego. Chytry on jest, ale innego wyjścia nie ma!“(10)