„— Ci wściekli paryżanie — odpowiedział jeden z huzarów — koniecznie chcą mieć z powrotem swego Neckera i strzelają do nas z karabinów, jak gdyby nam bodaj trochę na tym zależało...
— Chcą mieć z powrotem Neckera Więc go stracili
— Oczywiście. Przecież król pozbawił go stanowiska.
— Król pozbawił Neckera jego stanowiska — zawołał Billot oburzony niczym głęboko wierzący, wstrząśnięty świętokradztwem. — Król pozbawił stanowiska tego wielkiego człowieka
— Tak, mój przyjacielu, powiem ci więcej ten wielki człowiek jest już w drodze do Brukseli.
— Ano zobaczymy, kto się będzie śmiał na ostatku! — zawołał Billot donośnym głosem, nic sobie nie robiąc z niebezpieczeństwa, na jakie się naraża, jawnie siejąc bunt wśród z górą tysiąca wiernych królowi żołnierzy.
Billot znów skoczył na klacz i waląc ją obcasami, pędził w stronę rogatek. W miarę tego jak się zbliżał, mógł stwierdzić, że pożar coraz bardziej się rozszerza. Długi, ognisty słup wzbijał się w niebo. Paliły się same rogatki miejskie. Rozkrzyczany i ziejący wściekłością tłum, w którym było sporo kobiet, ciskających — jak to zazwyczaj bywa — groźniejsze przekleństwa i bardziej wrzaskliwych od mężczyzn, podsycał płomienie odłamkami drzewa, sprzętów, i kancelaryjnymi utensyliami celników. Rozlokowane na drodze węgierskie i niemieckie pułki przyglądały się z bronią u nogi ternu zniszczeniu, nie przeciwdziałając mu bynajmniej. Mur ognia nie powstrzymał Billota, który pchnął klacz w sam środek pożaru. Dzielna Margot odważnie przebyła płonące rogatki, jednak znalazłszy się po przeciwnej stronie, została zatrzymana przez zwarty tłum, który podążał z centrum miasta na przedmieścia, przy czym jedni śpiewali, a drudzy wołali „Do broni!"“(12)