„— Błagam, nie osądzaj mnie źle. Vincencie! Nie mogłam postąpić inaczej... nie mogłam z tym walczyć... Zakochałam się w tobie. Musiałam iść za tobą.
— Zakochałaś się we mnie Naprawdę Ale dlaczego
— Dlatego — powiedziała. Podniosła się i ucałowała go w usta.
Potem siedzieli w mMczeniu obok siebie. Niedaleko rozciągał się wiejski cmentarzyk. Pokolenie za pokoleniem chowano tu chłopów na wieczny spoczynek, w tej samej ziemi, którą uprawiali za życia.
cent usiłował pokazać w swym obrazie, jak prosprawą jest śmierć, niby jesienny liść, co spada na ziemię, niby odwrócona gruda ziemi lub prosty krzyż drewniany... Dokoła cmentarza, poza murem, rozpościerały się pola aż po widnokrąg, jak morze.
— Czy wiesz coś o mnie, Vincencie — spytała cicho.
— Bardzo niewiele.
— Czy ci ktoś mówił, ile mam lat
— Nie.
— Skończyłam trzydzieści dziewięć... Za parę miesięcy przypada czterdziesta rocznica moich urodzin. Od pięciu lat powtarzam sobie, że nie chcę żyć dłużej, o ile do czterdziestego roku nie spotkam kogoś, kogo bym mogła pokochać.
— Przecie to tak łatwo kochać kogoś.
— Naprawdę tak uważasz
— Tak. Trudniej jest być kochanym.
— Mylisz się. Również znaleźć kogoś, kogo by można kochać, jest tu w Nuenen bardzo trudno. Od przeszło dwudziestu lat tęsknię za tym rozpaczliwie — i daremnie.“(8)