„— Andreo — mówił baron z tkliwością — będziesz królową w Trianon, jak powiedział Richelieu. Król zwrócił na ciebie uwagę i małżonka delfina także. Będąc w takich łaskach, zapewnisz nam przyszłość, a im przyjemność. Cóż za sława, być przyjaciółką małżonki delfina i... króla! Bóg jest dla ciebie szczodry, czy to doceniasz Czy pamiętasz historię dziewczyny, która osłodziła ostatnie chwile życia Karola VI Cała Francja błogosławiła ją... Czy zapomniałaś o Agnieszce Sorel, która przywróciła honor i sławę tronowi Francji Andreo, ty będziesz laską starości i podporą naszego potężnego monarchy. Będzie cię kochał jak córkę i będziesz królowała we Francji.
Andrea patrzyła na ojca ze zdumieniem, ten zaś mówił dalej.
— Jednym spojrzeniem i obecnością swoją wypędzisz z pałacu zło i niemoralnosć, córko moja. Możesz i powinnaś być gwiazdą odrodzenia Francji i wieńcem sławy naszego rodu.
— Ale cóż ja powinnam robić wobec tego — spytała Andrea, pełna osłupienia.
Baron zamyślił się na moment, po czym rzekł
— Często mówiłem ci, że na tym świecie trzeba przymuszać ludzi do cnoty. Kiedy cnota przybiera formę chłodną 1 surową, wszyscy od niej stronią. Nadaj swojej cnocie powab zalotności.“(15)