„ślał nowe słowa, żeby plastycznie opisać puszczę czy przypływ morza. Dziś te fragmenty najwyżej się kartkuje. Obiektyw filmowy spełnia dziś rolę noża oskrobującego literaturę z niepotrzebnych tłuszczów i żył. Mimo woli obnaża jej kręgosłup — ma myśleć, a nie opisywać. Raczej niech mówi, niech przezwycięża w sobie nawyk druku i osłabia związek między pojęciem a czcionką. Moja myśl jest właściwością bytu niezależnie od litery. Obok ruchu, światła, ciężkości itp. cechą bytu jest również moje myślenie. I Pani także. Jaka to przyjemność, że pewne rzeczy dotyczą nas wszystkich.
Nie umiem opisywać, bo nie mam pamięci. Nie pamiętam przedmiotów, dni, nazwisk, faktów. Są ludzie, w których rzeczywistość osadza się jakby na stałe. Pamiętają wszystko, wszystko jest w nich zanotowane miejsca, daty i teksty, ilość i jakość, smaki i ceny. Pamiętają adresy sprzed pół wieku i befsztyk zjedzony w Tczewie. To rozumiem, tacy mogą opisywać. Ja niestety mało pamiętam. Prawie nic. Są dni, gdy z ledwością przypominam sobie dzieciństwo. W lepszych okresach miewam trochę wspomnień, ale bardzo nie uporządkowanych, z ogromnymi lukami. Czasem z paru lat pamiętam tylko jedną minutę, i to przypadkową, bez większego sensu. Mowy nie ma o datach czy szczegółach. W sumie — może tydzień. Reszta jest czymś szarym, ciepłym i płynnym. Nie pamiętam. Może jak będę tonął, wszystko mi się przypomni — na razie nic.“(9)